กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันหยก
บริเวณโดยรอบมีแสงจันทราสาดส่อง ไม่มืดนัก แต่ลมหนาวพัดมาเย็นเยียบถึงกระดูก
นางไม่อาจย้อนคืนได้แล้ว
หากกู้จงรุ่ยไม่ตาย นางจะยิ่งลำบากกว่าตอนที่ถูกส่งไปแต่งกับตระกูลหวังและถูกกู้จงรุ่ยข่มขู่เสียอีก!
กู้จงรุ่ยยังมึนงง ขณะที่ถูกสามคนนี้ลากจูง ร่างกายกระแทกกระทั่งหลายแห่ง รู้สึกเจ็บไปทั่ว ทั้งยังได้ยินคำพูดของสาวใช้ ในใจเขาก็ผุดความคาดหวังขึ้นเล็กน้อย แต่แล้วก็ได้ยินจั่วหยวนเอ๋อร์เอ่ยอีกว่า “เจินเอ๋อร์ เจ้าหยิบก้อนหินข้าง ๆ ขึ้นมา ทุบที่ท้ายทอยของเขา แล้ว…จากนั้นก็ผลักเขาลงไป ทำเสร็จแล้ว…เจ้าก็ไปเป็นเพื่อนเขาด้วย กระโดดลงไปเอง เจ้าดีหรือไม่?”
“เจ้าเจ็บใจแทนเขาเช่นนี้ เจ้าย่อมเต็มใจแน่ ใช่หรือไม่?”