กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันหยก
พอเห็นอาวุธของหลีซู่ คนที่มาก็พากันตกใจกลัว
เลือดสดยังไม่ทันแข็งตัว ปลายดาบยังมีหยดสีแดงหยดติ๋ง ๆ ลงมา
ยามนี้จั่วหยวนเอ๋อร์ฝืนพยุงร่างของตน เดินเกาะประตูออกมา ใบหน้าของนางถูกตบจนบวม ใต้ตาคล้ำม่วง เสื้อผ้าค่อนข้างยุ่งเหยิง เผยให้เห็นลำคอขาวผ่อง มีรอยถูกรัดอย่างชัดเจน
“ปล่อยพวกนางไปเถิด…” จั่วหยวนเอ๋อร์เอ่ยออกมาอย่างยากลำบาก น้ำเสียงแหบพร่าเหลือเกิน
นางรู้ดีว่า หากยามนี้ขวางหลีซู่อีก คนผู้นี้ต้องคลุ้มคลั่งฆ่าคนแน่ นางทำอะไรมักจะเอาแต่ใจเช่นนี้มาตลอด แม้จะฟันคนจริง ๆ ก็ยังหาทางหลุดพ้นความผิดจนได้ หากหลุดพ้นไม่ได้…
เกรงว่าคงจะหาทางลากคนอื่นตายไปพร้อมกันเป็นแน่
เมื่อครู่หากไม่ใช่อู๋วั่งจือที่ขวางไว้ นางรู้สึกจริง ๆ ว่าหลีซู่คงบีบคอนางจนตาย