ตอนที่ 162 ชื่อเสียไปหมื่นปี

กู้จงรุ่ยมองนาง แววตาก็เผยความจนใจอยู่บ้าง

ยามนี้ข้างกายไม่มีผู้ใดให้ปรึกษา เหลือเพียงจั่วหยวนเอ๋อร์แล้ว ความคิดของเขา จึงไม่อาจปิดบังอีกต่อไป

“ข้าบอกกับภายนอกว่า จะขอยืมธัญพืชกลับบ้าน อันที่จริงมีเจตนาอื่นแอบแฝง” คุณชายกู้เอ่ยด้วยความกังวลเล็กน้อย “โจรม้าเหล่านั้นรังแกพวกข้าเช่นนี้ จะปล่อยให้แล้วกันไปได้อย่างไร! เมื่อช่วยผังอันกลับมาได้ ข้าจะเอาทรัพย์สินทั้งหมดในมือแลกเป็นเงินทั้งสิ้น รับซื้อธัญพืชจากพ่อค้าธัญพืช แล้วบวกกับสิ่งเหล่านี้ที่คหบดีท้องถิ่นมอบให้ข้า ถึงเวลานั้นในเมืองธัญพืชจะขาดแคลน ราคาก็จะสูงขึ้นอีก เมื่อถึงตอนนั้นข้าค่อยขายธัญพืชทั้งหมดออกไป ไม่เพียงได้กำไรจากส่วนต่าง ยังใช้วิธีนี้ทำให้ราษฎรกลุ่มนั้นเชื่อฟัง…”