ตอนที่ 113 การผลัดเปลี่ยนกายา

หลีซู่อดยกย่องเหยาอาหนิงไม่ได้ว่าไม่เพียงวิ่งได้เร็ว หากยังมีจิตระวังภัยสูงนัก

นางรู้ดีว่าในยามที่ศาลาว่าการไม่ยอมเล่นงานคนจนตายนั้น ตนก็หมายจะหาช่องสะสางนางให้สิ้นซากอยู่แล้ว เพียงแต่เหยาอาหนิงผู้นี้พ้นจากศาลาว่าการไปแล้ว ก็ไม่เคยยอมวางตนไว้ในที่ใดที่เต็มไปด้วยภยันตราย

ยอมถูกผู้คนมองด้วยสายตาเหยียดหยันและไล่ตะเพิด หรือแม้กระทั่งถูกด่าทอทุบตี นางก็เด็ดขาดที่จะไม่เลือกหลบซ่อนตัว

หากนางหลบซ่อนอยู่ผู้เดียวในที่ไร้ผู้คน ตายลงก็ไร้ผู้ใดเหลียวแล

แต่ท่ามกลางสายตาผู้คนมากมายเช่นนี้ ย่อมไม่อาจหายไปอย่างเงียบเชียบไร้สุ้มเสียงได้

หลีซู่ก็มิได้ผิดหวัง ดอกเบี้ยที่นางเรียกเก็บได้นั้นมากโข ในใจจึงสบายอกสบายใจอยู่ไม่น้อย