ตอนที่ 110 ข้าเป็นหนี้เจ้า

หม่าเฉิงถิงพูดจาเป็นธรรมเป็นเหตุ แผ่นหลังของเขาตรงผึ่ง ราวกับว่าการตัดสินใจเช่นนี้จะพิสูจน์ได้ว่าเขาไม่รู้สึกผิดต่อจิตสำนึกของตน

เหยาอาหนิงได้ยินคำนี้ ทั้งตัวก็แข็งค้างไป

“เจ้าจะส่งข้าไปศาลาว่าการ!” เหยาอาหนิงสูดลมหายใจเข้าลึก ราวกับได้ยินถ้อยคำที่ไร้เมตตาที่สุดในโลก “เจ้าก็รู้ ว่าข้าไม่มีทางทำร้ายฮูหยินผู้เฒ่าเด็ดขาด! ที่เจ้าพูดตอนนี้ ไม่ใช่การล้างแค้นให้ฮูหยินผู้เฒ่า แต่เป็นเพราะเจ้าอยากปิดเรื่องนี้อย่างลวก ๆ! หม่าเฉิงถิง เจ้าทำเป็นกตัญญูอะไรกัน!?”

เหยาอาหนิงพังทลายลง