กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 220 ควบคุมไม่ได้
จงซวินกินข้าวไปสองคำอย่างสะลึมสะลือ ง่วงจนทนไม่ไหวจริง ๆ จึงปัดมือเมิ่งจิ้งถิงออกไป พึมพำว่า “เหนื่อย” แล้วล้มตัวลงนอนต่อ
เมิ่งจิ้งถิงคีบตะเกียบกินเก็บกวาดคำโตไปพลางจ้องมองจงซวินไปพลาง แสงจันทร์สาดลงบนคิ้วและดวงตาของชายหนุ่ม ราวกับเป็นสีหิมะที่ใสดุจน้ำแข็ง
สิ่งที่จงซวินไม่รู้ก็คือ เมื่อครู่เซี่ยเหวินเฉิงเอาข้าวมาให้ พิงประตูคุยกับเมิ่งจิ้งถิงอยู่สองสามประโยค
“ได้ยินเสี่ยวซูบอกว่าที่โรงงานร้างใต้ดินทางตะวันออกเฉียงใต้มีสิ่งปนเปื้อนชั้นสูงอยู่หลายตัว ทีมเล็กสองทีมที่ไปก่อนหน้านี้ตายกันหมดแล้ว นายก็เห็นว่าเหล่าซิวไม่ได้ทำให้เราลำบาก ข้าวเราก็กินแล้ว ที่นอนเราก็นอนแล้ว……”