กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 215 ผมให้อภัยนาย
มีรถสามคันก็ไม่ต้องนั่งตากลมหนาวอยู่ที่เดิมแล้ว เซี่ยเหวินเฉิงไปเบียดนั่งเบาะข้างคนขับ พอปิดประตูรถก็เห็นซือเก๋อถักแหวนหญ้าวงหนึ่งสวมให้เถาหยาง
“จุ๊ ๆ! หัวหน้า!” เซี่ยเหวินเฉิงเรียกเมิ่งจิ้งถิง แล้วทำมือบอกให้เขามอง
เมิ่งจิ้งถิง: “……”
จงซวินขำ “อย่าแกล้งหัวหน้าตัวเองนักเลย”
เมิ่งจิ้งถิงขาดเซลล์โรแมนติกอยู่ตลอด
ดับเครื่องยนต์ลง เสียงแมลงร้องในทุ่งกว้างก็ค่อย ๆ ชัดขึ้น
จงซวินนอนอยู่ท้ายรถ ที่นอนปูไว้อย่างง่าย ๆ แค่พลิกตัวนิดเดียวกระดูกก็ถูกกดจนเจ็บ
ไม่นานนักเมิ่งจิ้งถิงที่ล้างหน้าล้างตาเสร็จแล้วก็เข้ามาพร้อมกลิ่นหอมสดชื่น เขาเปิดม่านกันแดดผืนหนาแล้วก้าวเข้ามา