กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 180 ได้ ผมมาแล้ว
จงซวินพิงอยู่บนเก้าอี้ที่เริ่มมีฝุ่นจับบาง ๆ เขาไขว่ห้าง ท่าทางผ่อนคลาย แขนขวาวางพาดบนที่เท้าแขนอย่างเป็นธรรมชาติ จากนั้นหลับตาลงและใช้มือรองคาง ราวกับว่า…เขาเคยนั่งพักอยู่ตรงนี้มานับครั้งไม่ถ้วน
จงซวินมั่นใจได้ว่าเขาไม่ได้สูญเสียความทรงจำ
การสร้างป้อมปราการใต้ดินแบบนี้ต้องใช้เวลาหลายปีกับความทุ่มเทมหาศาล ในชาติก่อนจงซวินไม่มีปัจจัยแบบนั้นเลยสักนิด
แต่ในวินาทีที่เขาเห็นป้อมปราการ ราวกับว่าเขาได้พบม้วนเทปเก่าม้วนหนึ่งที่ไม่มีใครรู้จักในกล่องเก่า ๆ ความทรงจำในอดีตที่ถูกกั้นไว้ชั้นแล้วชั้นเล่าค่อย ๆ เกิดการฟื้นคืนขึ้นอย่างเชื่องช้า