กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 177 กึ่งปนเปื้อน
ท่วงท่าของเถาหยางว่องไวเบาสบาย เขาก้าวเข้ามาคว้าแขนจงซวินไว้
ทั้งสองฝืนทรงตัวให้มั่นอยู่ในวังวน
“นั่นอะไรน่ะ” จงซวินสงสัย
เถาหยางมองลงใต้เท้า “มีบางอย่างอยู่”
พอสิ้นเสียง น้ำทะเลใต้เท้าก็เข้มขึ้น จากสีน้ำเงินเรือง ๆ กลายเป็นดำสนิท สัมผัสได้ชัดเจนว่าคล้ายมีสิ่งมหึมาลอยขึ้นมา
เมื่อดวงตากลมโตดวงหนึ่งค่อย ๆ ลืมขึ้น จงซวินแทบอยากพุ่งตัวขึ้นพ้นผิวทะเล
เสียงคำรามแผ่วต่ำถูกน้ำทะเลเจือจาง ฟังดูเหมือนคลื่นลมในมหาสมุทร แต่จงซวินที่อยู่ในน้ำรู้ชัดเจน หนังศีรษะชาวาบ
จากนั้นสิ่งมหึมาก็พลิกตัว ท้องสีขาวหงายขึ้น และภาพที่ทำให้หนังศีรษะชาวาบที่สุดก็บังเกิดขึ้น