กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 151 ขอตัวก่อน!
วันที่จงซวินออกจากโรงพยาบาล หน้าประตูสะอาดโล่ง
จริง ๆ ถ้าเมิ่งจิ้งถิงผ่อนปรน ที่นี่คงเนืองแน่นไปด้วยผู้คน แต่ผู้คุมกฎใหญ่เป็นคนขับรถเอง รัดเข็มขัดนิรภัยที่นั่งข้างคนขับให้จงซวิน แล้วเหยียบคันเร่งมุ่งไปยังคฤหาสน์
ตอนจงซวินเดินเข้ามา ฟางเชียนกำลังประคบร้อนดวงตา
“กินข้าวหรือยัง?” จงซวินถาม
“กินแล้ว” สวี่เหิงโจวที่อยู่ข้าง ๆ ขมวดคิ้วเล็กน้อย จงซวินผอมลงมาก
ฟางเชียนพูดเสียงเบา “ผมยังไม่ได้กิน”
จงซวินโยนโทรศัพท์ให้เขา “นายรู้ชื่อร้านนั้น สั่งเท่าไหร่ก็สั่งเองได้เลย”
“ได้เลย”
สวี่เหิงโจวไม่บ่อยนักที่จะหันไปทำสีหน้า “ผมถูกทรมานแสนสาหัส” ใส่เมิ่งจิ้งถิง เขาส่งกระดาษให้ฟางเชียนจนมือชาไปหมดแล้ว