กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 137 น้ำท่วมภูเขาทองคำ
ร่างกายของเมิ่งจิ้งถิงมีบาดแผลเร้นอยู่มากมาย เมื่อพลังจิตวิญญาณกับฟีโรโมนไม่หมุนเวียน เสียงหอบหายใจแต่ละครั้งก็บีบรัดหัวใจของจงซวิน
จงซวินกอดตอบเมิ่งจิ้งถิง ลูบหลังเขาเบา ๆ “อืม ไม่เป็นอะไร ผมมีหนวดอยู่ ออกไปสำรวจสถานการณ์มาแล้ว”
เมิ่งจิ้งถิง: “นั่นก็ต้องรอให้ผมตื่นก่อนสิ!”
“ภารกิจของนายตอนนี้คือพักฟื้นบาดแผล” จงซวินพูด “กินสารน้ำฟื้นฟูหรือยัง?”
อารมณ์ของเมิ่งจิ้งถิงผ่อนลงเล็กน้อย ก่อนจะพูดว่า “อืม กินแล้ว”
จงซวินพูดเบา ๆ “‘ม่านพิษ’ นี้ประหลาดอยู่บ้าง จนถึงตอนนี้ผมยังรับรู้ตำแหน่งของต้นกำเนิดการปนเปื้อนไม่ได้ ในตึกมีแต่สิ่งปนเปื้อนชั้นต่ำ แต่สัมผัสที่หกบอกผมว่าถ้าฝ่าเข้าไปโดยพลการต้องไม่ได้ผลแน่”