กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 122 ล้างความจำให้ผมสิ!
จงซวินเดินวนรอบอ่างน้ำหนึ่งรอบ เขาสังเกตเห็นว่าที่หางปลาของเถาหยางมีเกล็ดที่แตกหัก และเลือดที่ไหลออกมานั้นเป็นสีแดง!
จงซวินมองไปที่ซือเก๋ออย่างเงียบ ๆ
การจ้องมองนั้นทำให้ชายคนนั้นรู้สึกหนังศีรษะชาวาบ
“เถาหยางถูกการปนเปื้อนมานานแค่ไหนแล้ว?”
“กว่าสี่เดือน”
“การปนเปื้อนแฝงตัวได้นานที่สุดหนึ่งเดือน” จงซวินพูดเสียงต่ำ “ทะเลจิตวิญญาณปั่นป่วนเพราะใช้ฟีโรโมนยับยั้งการกลายพันธุ์หรือ?”
“อืม” ซือเก๋อตอบ “เราทำมาร์กถาวรกันแล้ว ฟีโรโมนของผมสามารถรบกวนความเร็วของการกลายพันธุ์ได้”
“ต่อไปอย่ารบกวนมันอีก” จงซวินเสริม
ซือเก๋อคิดว่าตัวเองฟังผิด “อะไรนะ?”