กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 119 นี่มันอันตรายเกินไป
อย่าดูแค่ว่าข้างนอกเขาดูสง่างามเพียงใด ในห้องที่ถูกฟีโรโมนสนหน้าผาปิดล้อม เมิ่งจิ้งถิงไม่มีความเป็นเหตุเป็นผลเอาเสียเลย สัญชาตญาณบางอย่างของเขาปลดปล่อยออกมาหมดต่อหน้าจงซวิน ถึงขั้นกลางคันปีกมังกรข้างหนึ่งกางออกด้วยความตื่นเต้นจนทุบกำแพงริมหน้าต่างพัง
จงซวิน: “?”
“พรุ่งนี้ให้คนที่คฤหาสน์มาซ่อม” เมิ่งจิ้งถิงดึงใบหน้าจงซวินกลับมา “ไม่ต้องไปสนใจ”
“คุณ...ไม่เหนื่อยบ้างหรือ” จงซวินพูดอย่างลำบาก
เมิ่งจิ้งถิงหัวเราะเบา ๆ “ถ้าถึงตอนนี้แล้วยังบอกว่าเหนื่อย ก็ไม่ใช่ผู้ชายแล้ว”
จงซวิน: “……”
ตลอดสองวันเต็ม ประตูห้องของพวกเขาไม่เคยเปิดเลย
ตอนเที่ยงระหว่างกินข้าว มีคนเสนอว่าควรส่งอาหารไปให้หัวหน้าพวกเขาสักชุดไหม กลับถูกสวี่เหิงโจวตบหัวดังปัง