กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 105 ผมไม่เห็นด้วย
ซ่งฉู่ยืนอยู่ในห้องสำนักงานขนาดใหญ่ห้องหนึ่งที่ชั้นกลางของอาคารตงเหมิง หน้าต่างกระจกบานใหญ่ถูกถอดออก ลมพายุพัดชายเสื้อของเขาจนส่งเสียงกระพือดัง
ซ่งฉู่มองลงไป ใบหน้าแก่ชราวาบวับด้วยความตื่นเต้นประหลาด เขาเอ่ยขึ้นช้า ๆ “01 เห็นไหม? ทั้งหมดนี้คือสิ่งที่นายนำมา”
จงซวินเองก็ไม่คิดว่าไอ้แก่ซ่งฉู่คนนี้จะไม่หนี
01เบิกตา ดวงตาสีฟ้าใสสงบนิ่งราวกับเป็นผู้ฟังที่แสนดี หรือราวกับไม่ได้ยินสิ่งใดเลย
จุดแดงเลเซอร์นับไม่ถ้วนตกลงบนตัวซ่งฉู่ แต่เขาไม่มีความหวาดกลัวแม้แต่น้อย ถึงขั้นหัวเราะออกมาอย่างบ้าคลั่ง