กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 101 แก่แต่ยิ่งแกร่งกล้า
ฟางเชียนสัมผัสได้ถึงหัวใจดวงนั้นที่เต้นอ่อนแออยู่ในฝ่ามือ เขาไม่มีความคิดถึง ไม่มีความเสียดาย
ครั้งหนึ่งเขาเคยคิดว่าถ้าโจวเป่ยไคแก่ชราจากไป เขาคงต้องเสียใจจนน้ำตาไหล แต่จริง ๆ แล้วในใจกลับว่างเปล่า
ฟางเชียนถึงกับได้ยินเสียงจักจั่นแผ่ว ๆ ท่ามกลางเสียงปืนและปืนใหญ่ที่ดังถี่กระชั้น
เสียงจักจั่นนั้นพาเขากลับไปตอนที่เพิ่งรู้จักโจวเป่ยไค วันเหล่านั้นเงียบสงบ เลื่อนไหลผ่านปลายนิ้วเบา ๆ เขาชอบนอนราบบนตักของโจวเป่ยไค หลับตาสัมผัสความอบอุ่นของโลกมนุษย์
แต่พอกระโดดออกจากกรอบที่ตัวเองคิดว่า “มีความสุข” ฟางเชียนก็ตระหนักว่าภาพยามบ่ายใต้แสงแดดอบอุ่นนั้นแท้จริงแตกร้าวเป็นเสี่ยง ๆ ที่ความลำเอียงของเขาต่างหากที่เคลือบฟิลเตอร์อ่อนโยนให้โจวเป่ยไค