กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 69 น่าสงสารจริง
“รอนานแล้วหรือ?” จงซวินถามพลางยิ้ม
“อือ” เมิ่งจิ้งถิงจับมือจงซวินไว้ สายตากวาดไปฝั่งตรงข้ามอย่างเย็นชานิด ๆ “มีนัดต่อหรือ?”
“ไม่มี” จงซวินว่า “กลับบ้านกันเถอะ”
ตั้งแต่ต้นจนจบ เมิ่งจิ้งถิงไม่มีท่าทีว่าจะทักทายใครเลยแม้แต่น้อย
“คุณเมิ่ง... คุณเมิ่ง! คุณเมิ่ง!” ฉีเหอเย่เรียกซ้ำแล้วซ้ำเล่า น้ำเสียงอ่อนลงทุกคำ กลั้นใจรวบรวมความกล้าขวางหน้าเมิ่งจิ้งถิงไว้ “คุณมีเวลาสักหน่อยไหม ผมอยากคุยกับคุณสักสองคำ”
“ไม่ต้องคุยหรอก” จงซวินว่า “ถ้าผมไม่ตกลง เมิ่งจิ้งถิงก็ไม่มีทางตกลง”
ฉีเหอเย่ดูท่าทางอยากกระโดดต่อยจงซวินสักยก แต่เพราะยังไม่คู่ควรจริง ๆ ได้แต่จ้องจนเบ้าตาแทบแตก จงซวินรู้สึกว่ามันค่อนข้างน่าขำดี