กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 31 จงซวินเลี้ยงข้าว
เมิ่งจิ้งถิงผลักประตูเดินเข้ามาด้วยฝีเท้ายาว
หูของเขาดีมาก ได้ยินถานเชวี่ยที่อยู่อีกฟากกำแพงพร่ำบ่นไม่หยุดว่า “น้ำใจผู้คนไม่เหมือนเก่า”
เมิ่งจิ้งถิงไม่ได้ใส่ใจ ตัวเขามีไอเย็นติดอยู่ เสื้อผ้าเปื้อนกลิ่นลมหนาวและฝุ่นควันหนา ๆ ดูเหมือนไม่ได้เปลี่ยนมา 2 วัน
เมื่อสังเกตเห็นสายตาของจงซวิน เมิ่งจิ้งถิงก็สูดดมเบา ๆ แล้วพูดว่า “เดี๋ยวผมจะไปอาบน้ำ”
“ไม่ใช่เรื่องนั้น” จงซวินถาม “ไม่ได้หลับเลยหรือ?”
“ไม่มีเวลา” เมิ่งจิ้งถิงยกมือทักทายฉินเฟิงเยวี่ย มืออีกข้างวางบนหลังจงซวิน ค่อย ๆ ดันให้เขาออกไป
ฉินเฟิงเยวี่ยรอจนคนจากไปแล้วจึงเบะปาก