กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 17 นายเลี้ยงมื้อดึกให้ผม
แม่ของซูค่อนข้างไม่เชื่อเรื่องนี้ “ลูก ความจำลูกสับสนหรือเปล่า? เมื่อกี้ลูกเห็นมันแล้วก็ทำหน้าเหมือนกลัวมากเลยนะ”
ซูเซิ่งเจี๋ยคิดในใจว่าตอนนี้ฉันก็กลัวอยู่
พลังจิตวิญญาณแตกสลายสำหรับคุณชายใหญ่ที่ถูกทะนุถนอมมาแต่เล็กอย่างเขาแล้ว ช่างเป็นความเจ็บปวดถึงขั้นหายนะ ตราประทับนั้นฝังลึกลงในกระดูกและเลือดจนไม่กล้าลืม เขารู้ดีว่าจงซวินหมายความว่าอย่างไร หากพูดความจริงออกไป วันหน้าความเจ็บปวดแบบนี้จะต้องเกิดขึ้นซ้ำอีกครั้ง
เพราะพวกเขากดจงซวินให้จมไม่ได้เลยสักนิด ไม่มีใครแตะต้องคนที่เมิ่งจิ้งถิงต้องการปกป้องได้
“แม่!” ซูเซิ่งเจี๋ยเริ่มหงุดหงิด “ผมแน่ใจว่าความจำผมไม่มีปัญหา!”