กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 10 ต้นกำเนิดการปนเปื้อน
“โหดจริง ๆ” เสียงอุทานของ “เร้นกาย” ดังอยู่ข้างหู
จงซวินลืมตาทันที เขากลับมาอยู่ในห้องในสุดของชั้นสามอีกครั้ง พอหันศีรษะ ก็สบเข้ากับดวงตาเล็กกลมคู่หนึ่งที่ดูมีพิรุธเล็กน้อย
จงซวินหัวเราะเย็น “คิดว่าฉันจะตื่นไม่ได้หรือไง?”
“เร้นกาย”:“ที่ไหนกัน!”
แต่ก็จริงอย่างที่ว่า “เร้นกาย” คิด ในภาพลวงตาประเภทนี้โดยทั่วไป คนทั่วไปเมื่อหลอมรวมเข้าไป ก็จะถูกภาพลวงตากลืนกิน จากนั้นก็วนซ้ำวันแล้ววันเล่า ค่อย ๆ ก่อตัวเป็น “ม่านพิษ” ร่างกายก็ย่อมเสื่อมสลายไปเอง
แต่จงซวินไม่ได้รับผลกระทบแม้แต่น้อย
สมกับเป็นตัววิปริตจริง ๆ!
“มีคนเข้ามาแล้ว” “เร้นกาย” กล่าว “ฉันตอบคำถามของนายไปหมดแล้ว นายปล่อยฉันไปได้หรือยัง?”