บทที่ 47: ไม่ต้องสงสัยเลย ฟางเยว่เหยาถูกปนเปื้อนแล้ว

บทที่ 47: ไม่ต้องสงสัยเลย ฟางเยว่เหยาถูกปนเปื้อนแล้ว

คนทั่วไปมักพูดกันว่า สิ่งที่แน่นอนที่สุดของโชคชะตาก็คือความไม่แน่นอนของมัน

ตอนแรก ลู่โจวแค่คิดจะใช้แสงอาทิตย์อำพรางตัวตนแล้วรีบถอยออกไป ตามหลักแล้ว นักล่าปีศาจทั่วไปที่ได้ยินว่าเผ่าโลหิตไม่กลัวแสงก็น่าจะหนีไปตั้งนานแล้ว แต่ฟางเยว่เหยากลับดื้อด้าน ไม่ยอมปล่อยให้เขาไปไม่ว่าจะยังไงก็ตาม

หรือว่านี่จะเป็นความรับผิดชอบที่มีเฉพาะในหมู่นักล่าปีศาจ?

ขณะที่ลู่โจวกำลังจะสู้กับผู้หญิงคนนี้เป็นรอบที่สอง รถยนต์หลายคันก็เข้ามาล้อมทั้งคู่ไว้ นักล่าปีศาจจำนวนมากลงมาจากรถ

“หึ คราวนี้กลัวแล้วใช่ไหม? พวกฉันมาช่วยแล้ว!” ฟางเยว่เหยาพูดอย่างมั่นใจ

ตอนแรกลู่โจวก็คิดแบบนั้น กำลังจะสู้ตัดสินเป็นตายกับศัตรูคู่อาฆาตอยู่แล้ว ใครจะคิดว่าฉากชวนขบขันกลับเกิดขึ้นเสียก่อน

“พวกคุณจับฉันทำไม?! ไปจับเขาสิ! เขาเป็นเผ่าโลหิตนะ!!”