กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย Jane Translate
บทที่ 42: ลู่โจว: ขโมยของฉันไปแล้วยังไม่ยอมรับอีกเหรอ?
จางไฉเสวี่ยจ้องเขม็งพลางตวาดว่า “คิดจริง ๆ เหรอว่าแค่เป็นเผ่าโลหิตเหมือนกันแล้วฉันจะจัดการนายไม่ได้?!”
เผ่าโลหิตล้วนหยิ่งทระนง เธอไม่ยอมให้ใครมาดูถูกตัวเอง แม้คนคนนั้นจะเป็นเผ่าโลหิตเหมือนกันก็ตาม
“พูดมากน่า ฉันฟังจนเบื่อแล้ว” จิตสังหารของลู่โจวพลุ่งพล่าน “รีบไปตายซะ!”
ร่างกายของเขาพุ่งออกไปราวกับกระสุนปืนใหญ่ ตรงเข้าหาราวกั้นชั้นสอง
ในจังหวะที่จางไฉเสวี่ยกำลังจะลงมือ เธอกลับรู้สึกว่าจิตใจกับร่างกายไม่ประสานกัน การเคลื่อนไหวจึงชะงักไปชั่วขณะ
วัตถุพิสดาร—แหวนชะงักงัน!
ตั้งแต่ลู่โจวยึดมันมาจากเฉียนกว่างหลง หัวหน้าหน่วยยุทธวิธีของเภสัชกรรมฉางชิง เขาก็ยังไม่เคยได้ใช้เลยสักครั้ง วันนี้จึงหยิบออกมาใช้เพื่อสังหารอย่างรวดเร็วพอดี