บทที่ 27: นายยังไม่ตายเหรอ?

บทที่ 27: นายยังไม่ตายเหรอ?

ในส่วนลึกของป่าทึบ ร่างหลายร่างที่เหงื่อไหลท่วมและอยู่ในสภาพน่าอนาถพากันหลบซ่อนอยู่หลังพุ่มไม้หนาแน่น

พวกเขากลั้นหายใจ แม้แต่หัวใจก็ยังไม่กล้าเต้นแรงเกินไป

ไม่นาน พื้นดินก็สั่นสะเทือนขึ้นมา สิ่งมีชีวิตขนาดยักษ์ที่ถูกเส้นเลือดพันรัดจนมีรูปร่างเหมือนลูกบอลกลิ้งบดผ่านข้างกายพวกเขาไป

บางคนโชคร้ายเกินไป ถูกบดจนแหลกเละคาที่ ไม่มีโอกาสแม้แต่จะกรีดร้อง

หลังจากอสูรวิปลาสตัวนี้จากไป ผู้จัดการหลินถึงได้เอ่ยขึ้นด้วยเสียงสั่นเทา

“อสูรวิปลาสขั้นสามมาจากไหนกันเนี่ย?!”

หลัวฮวาหรงเองก็ยังอกสั่นขวัญแขวน “น่ากลัวเกินไปแล้ว เจ้านี่ฆ่าไม่ตายเลยสักนิด! เหมือนเผ่าโลหิตไม่มีผิด!”

ซ่งซานไห่กัดฟัน เขาเองก็เดือดดาลไม่น้อย

ทั้งที่กำลังจะได้คัมภีร์ลับอยู่แล้วแท้ๆ จู่ๆ กลับมีเจ้าสิ่งนี้โผล่มา แผนการคราวนี้พังไม่เป็นท่า!