กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย Jane Translate
บทที่ 14: ฉันต้องหลบคมของเขางั้นเหรอ?
“ฉันก่อน!”
หวังหู่ก้าวออกไปข้างหน้าอย่างองอาจ ทุกครั้งที่เขาก้าวลงพื้นก็สั่นสะเทือนตามไปด้วย
ลู่โจวมองออกถึงพลังของเขา อย่างมากก็คงอยู่ที่จุดสูงสุดของขั้นหนึ่ง
หลี่เซิ่งอีแค่นหัวเราะอย่างดูแคลน “แกยังไม่มีคุณสมบัติพอจะมาสู้กับฉัน จางขุย ไปเล่นกับเขาหน่อย”
ชายร่างกำยำคนหนึ่งที่ดูแข็งแรงไม่แพ้หวังหู่ก้าวออกมา รอยยิ้มดุร้ายบนใบหน้าทำเอาคนมองรู้สึกหวาดหวั่น
ทันทีที่สายตาของทั้งสองปะทะกัน พวกเขาก็ลงมือแทบจะพร้อมกัน หมัดทั้งสองกระแทกเข้าหากันจนพื้นดินแตกร้าว
“แรงเยอะจริง ๆ!” ซุนชิงไห่อดอุทานด้วยความทึ่งไม่ได้
แต่ลู่โจวกลับมีความเห็นต่างออกไป
“ก็ธรรมดานะ รู้สึกว่ายังสู้พวกอสูรวิปลาสที่อยู่ขั้นเดียวกันไม่ได้เลย”