ตอนที่ 240 พังทลาย

ตอนที่ 240 พังทลาย

เวินหร่านตอบสนองอย่างรวดเร็ว ผลักประตูแล้ววิ่งออกไปทันที

แต่เพิ่งวิ่งไปได้สองก้าว แขนกำยำก็โอบคว้าเอวเธอจากด้านหลัง ดึงเธอเข้าไปกอดไว้ในอ้อมแขน

เท้าทั้งสองลอยจากพื้น ในชั่วพริบตาที่แผ่นหลังชนเข้ากับกล้ามเนื้อแข็งแกร่ง เส้นประสาทที่ตึงเครียดของเวินหร่านก็ผ่อนคลายลงเล็กน้อย

เป็นโจวฉีเซียว ไม่ใช่คนอื่น

แต่ความโล่งใจเพียงชั่วครู่นั้นเพิ่งผุดขึ้นในใจ ชายหนุ่มก็จับเธอกดลงบนกำแพง

ด้านนอกตรอก ผู้คนเดินผ่านไปมา

ด้านในตรอก ชายหนุ่มกักขังร่างเล็กบอบบางของเธอเอาไว้

เขายิ้มคล้ายไม่ยิ้ม น้ำเสียงอ่อนโยนแฝงความกำกวม “เจ้าตัวน้อย ฉันเคยบอกแล้วไม่ใช่เหรอ ถ้าเธอกล้าวิ่งหนี จะเกิดอะไรขึ้น?”