ตอนที่ 234 เวินหร่านขอแต่งงาน

ตอนที่ 234 เวินหร่านขอแต่งงาน

“เวินเหมียนเหมียน” ตอนนี้โจวฉีเซียวค้อมแผ่นหลังลงเล็กน้อย กุมมือทั้งสองข้างของเวินหร่านไว้ แล้วกดแนบกับหน้าผากของตัวเอง “ฉันไปประเทศฮวาไม่ได้ เธออยู่ที่ประเทศหมีเทากับฉันได้ไหม?”

ในชั่วขณะนี้ เขาไม่ใช่นายท่านสิบโจวผู้เรียกลมเรียกฝนและทำได้ทุกอย่างอีกต่อไป

เป็นเพียงคนไร้ค่าที่ก้มตัวลงเพื่อความรัก และวิงวอนอย่างต่ำต้อย

ในชั่วขณะที่ได้ยินโจวฉีเซียวพูดออกมา เวินหร่านก็ถอนหายใจอย่างโล่งอก

ขอเพียงเขาเป็นฝ่ายพูดออกมาเอง พวกเขาก็จะเผชิญหน้ากับเรื่องนี้ไปด้วยกันได้

เวินหร่านกุมมือใหญ่ของโจวฉีเซียวกลับ

ส่วนโจวฉีเซียวยังคงอยู่ในท่าก้มตัวและก้มหน้า