ตอนที่ 224 รู้สึกเหมือนเสียดายที่พบกันช้าไป

ตอนที่ 224 รู้สึกเหมือนเสียดายที่พบกันช้าไป

โจวฉีเซียวขยี้ผมเวินหร่านเบา ๆ บอกให้เธอรออยู่ด้านนอก ก่อนผลักประตูเข้าไป

ทันทีที่เปิดประตู กลิ่นคาวเลือดก็พุ่งเข้ามา โจวฉีเซียวอดขมวดคิ้วเบา ๆ ไม่ได้

ต่อให้ยังไม่เห็นบาดแผล แค่ดูจากปริมาณเลือดที่ไหลออกมา สถานการณ์ก็อันตรายมากแล้ว

ชื่อหน่าซึ่งอยู่ในห้องก่อนแล้วหันมามองโจวฉีเซียว “เขาไม่ยอมรับการรักษา”

บนเก้าอี้มีชายร่างสูงเกือบสองเมตรนั่งพิงอยู่ กล้ามเนื้อบนแขนขาปูดโปนเต็มไปด้วยพละกำลังอันน่าเกรงขาม เส้นเลือดบนหลังมือปูดขึ้นเพราะความเจ็บปวดอย่างรุนแรง กล้ามเนื้อทั่วร่างก็เกร็งแน่น

เมื่อได้ยินว่ามีคนเข้ามา เขาก็เงยหน้าขึ้นมองอย่างยากลำบากพร้อมหอบหายใจหนักหน่วง

ดวงตาคู่นั้นมืดหม่นและน่ากลัวราวกับหมาป่า แต่เมื่อเห็นชัดว่าคนที่เข้ามาคือใคร ร่างกายที่เกร็งแน่นของเขาก็ผ่อนคลายลงเล็กน้อยอย่างเห็นได้ชัด