กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย คุณแม่นักแปล
ตอนที่ 221 อืม มีเธออยู่ก็เป็นบ้าน
บ้าน!
โจวฉีเซียวหมุนตัวกลับ ก่อนจะใช้หน้าผากพิงกำแพง ราวกับกำลังพิงเวินหร่านอยู่
น้ำเสียงของเขาอ่อนโยนขึ้นเรื่อย ๆ “อืม แค่มีเธออยู่ ที่นี่ก็คือบ้าน”
ทันทีที่เวินหร่านได้ยิน เธอก็ฟุบหน้าลงกับหมอนอิงอีกครั้งแล้วขยับถูไปมา
ความเขินอายทำให้รู้สึกเหมือนควันกำลังจะพวยพุ่งออกจากกระหม่อม
ยังดีที่ตอนนี้ไม่มีใครเห็น
เดี๋ยวก่อน!
เวินหร่านเงยหน้าขึ้นอย่างฉับพลัน แล้วหันมองซ้ายขวา
เสียงหัวเราะทุ้มต่ำของโจวฉีเซียวดังมาจากปลายสาย