กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย คุณแม่นักแปล
ตอนที่ 170 โคมไฟห้าร้อยยี่สิบเอ็ดดวง
มีบาดแผลจริง ๆ เหรอ?
เวินหร่านเงยหน้าขึ้นอีกครั้ง แล้วมองมือของโจวฉีเซียวอย่างละเอียด
ตอนนั้นเอง ชายหนุ่มก็กวักนิ้วเรียกเธอ
“มองไม่เห็นเหรอ?”
มองไม่เห็นจริง ๆ ด้วย!
แต่กลิ่นคาวเลือดเสแสร้งไม่ได้
เวินหร่านยกมือขยี้ตา หรือว่าบาดแผลจะอยู่ด้านหลังแขน? หรือไม่ก็แผ่นหลัง!
ในที่สุดเวินหร่านก็ลุกขึ้นจากม้านั่งตัวเล็ก
เธอเดินเข้าไปจับมือของโจวฉีเซียว ยกแขนของเขาขึ้นแล้วตรวจดูอย่างละเอียด