ตอนที่ 145 เวินเหมียนเหมียน วันนี้เป็นวันกินบะหมี่

ตอนที่ 145 เวินเหมียนเหมียน วันนี้เป็นวันกินบะหมี่

วันรุ่งขึ้นเกือบจะเที่ยงแล้ว เวินหร่านขยี้ตาเดินออกมาจากห้องด้วยสีหน้าหม่นหมองเล็กน้อย

เธอยังตื่นไม่เต็มที่ แถมปวดไปทั้งตัว

เมื่อเห็นเซิงชิงกำลังยืนกินอย่างตะกละตะกลามอยู่หน้าโต๊ะอาหาร เธอก็พลันตื่นเต็มตาขึ้นมาครึ่งหนึ่ง

เด็กคนนี้ทำอย่างกับไม่เคยกินข้าวมากี่ร้อยชาติอย่างนั้น

“อาชิง ค่อย ๆ กิน ไม่มีใครแย่งนายหรอก” เวินหร่านเดินเข้าไปอย่างเชื่องช้า รินน้ำให้เขาหนึ่งแก้วแล้วเลื่อนไปตรงหน้า

เซิงชิงยัดซาลาเปาเข้าปากอีกลูกหนึ่ง ก่อนจะยอมพูดออกมา