กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย คุณแม่นักแปล
ตอนที่ 130 ยอมอ่อนข้อ
โจวฉีเซียวได้แต่ยืนอยู่ตรงนั้น ในหัวเต็มไปด้วยเครื่องหมายคำถาม
เรื่องดูหิมะ ดูดาว ดูพระจันทร์ เขายังพอเข้าใจได้
แต่ทำไมเขาต้องมาคุยบทกวีบทเพลงกับเวินหร่านด้วย แถมยังคุยเรื่องปรัชญาชีวิตอีก?!
พวกเขาสองคนกำลังจะทำงานวิชาการหรือไง?
เวินหร่านเรียนหนังสือจนเพี้ยนไปแล้วหรือเปล่า?
“เวิน...” เขาเพิ่งพูดออกมาได้คำเดียว ก็ถูกเสียงร้องไห้โวยวายของเวินหร่านที่ดังขึ้นเรื่อย ๆ กลบจนมิด
“อ๊า~ ฉันน่าสงสารจัง~ อ๊าอ๊าอ๊า...”
“...”
โจวฉีเซียวยกมือขึ้นกดหว่างคิ้ว รู้สึกว่าควรสั่งสอนเจ้าตัวเล็กที่ไม่เชื่อฟังคนนี้ให้หนักเสียหน่อย