กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย คุณแม่นักแปล
ตอนที่ 128 ทำไมไม่เตะกะโหลกฉันล่ะ ตรงนั้นแข็งกว่า
เวินหร่านแทบกลั้นความตกตะลึงในดวงตาเอาไว้ไม่อยู่
แม้คำพูดของโจวฉีเซียวจะทำให้คนอื่นเข้าใจเพียงว่าเขาทุบตีเธอ
แต่เธอรู้ดีว่าเรื่องที่เมื่อคืนถูกเขารังแกจนร้องไห้นั้นเป็นอย่างไร…
โดยเฉพาะสีหน้าที่ชายหนุ่มมองมา
ไม่รู้ว่าเป็นเพราะวันนี้เขาสวมเสื้อเชิ้ตผ้าไหมสีดำที่ยั่วเย้าเกินไป หรือเป็นเพราะเธอรู้สึกผิดอยู่ในใจ สีหน้าอึดอัดของเวินหร่านจึงแทบพังลงมาแล้ว
เธอเพิ่งคิดจะหยิกต้นขาตัวเองเพื่อแกล้งร้องไห้
แต่ชายหนุ่มราวกับมองความคิดเล็ก ๆ ของเธอออก หางคิ้วเลิกขึ้นเล็กน้อย เต็มไปด้วยคำเตือน
เวินหร่านพลันนึกถึงวิธีที่ชายหนุ่มสั่งสอนเธอเมื่อเช้า เนื้อแก้มด้านข้างยังคงเจ็บแปลบชาหนึบอยู่