กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย คุณแม่นักแปล
ตอนที่ 108 เวินหร่านรู้ตัวว่ามีบางอย่างผิดปกติ
ทันใดนั้นก็มีเสียงตะโกนต่ำ ๆ ดังข้างหู “เวินหร่าน! ตาแก่นั่นไม่เป็นไร พ้นขีดอันตรายแล้ว!”
ไม่เป็นไร?!
ไม่เป็นไรจริง ๆ!!
เวินหร่านมองตามเสียงไป และสบเข้ากับดวงตาของชายหนุ่มพอดี ตอนนี้เธอไม่รู้ว่านั่นเป็นภาพลวงตาหรือแสงไฟสะท้อนกันแน่
ทั้งที่ชายหนุ่มสวมคอนแทคเลนส์สีดำอยู่แท้ ๆ แต่เธอกลับรู้สึกราวกับได้เห็นสีน้ำเงินดุจท้องทะเลกว้างใหญ่ที่มีคลื่นสีครามอีกครั้ง
สีน้ำเงินนั้นชะล้างความมืดมิดหนักอึ้งที่ห่อหุ้มรอบกายเธอจนสะอาดหมดจด
ทำให้เธอหลุดพ้นจากความรู้สึกอึดอัดราวกับกำลังจะขาดใจตาย
“เวินหร่าน ถ้ายังไม่พูดอีก ฉันจะเข้าไปจัดการตาแก่นั่นให้...”