ตอนที่ 68 ไปกันเถอะ เมียตัวน้อย

ตอนที่ 68 ไปกันเถอะ เมียตัวน้อย

ผู้ชายคนนั้นทั้งตัวสูงขายาว ก้าวเดียวก็เท่ากับสองก้าวของเวินหร่านแล้ว เธอจึงทำได้เพียงวิ่งเหยาะ ๆ ตามไปตลอดทางถึงจะทัน

“ฉัน…ฉันไม่ได้…” คำว่า “รังเกียจ” ถูกเวินหร่านกลืนกลับลงไปได้ทันเวลา

เธอรู้สึกหงุดหงิดตัวเองขึ้นมา ดูท่าจะร้อนรนจนเลอะเลือนไปจริง ๆ

ถ้าพูดสองคำนั้นออกไป ก็เท่ากับสารภาพออกมาเองแล้ว

โจวฉีเซียวได้ยินเวินหร่านพูดค้างไว้ครึ่งหนึ่ง ก็หยุดกะทันหันแล้วเหลือบมองเธอด้วยหางตา

เด็กสาวตัวน้อยกระโดดเหยาะ ๆ ไล่ตามเขาราวกับกระต่าย พอเหมือนจะรู้สึกถึงสายตาของเขา ก็รีบเงยหน้าขึ้นทันที

แต่ตอนนั้นเขาถอนสายตากลับไปแล้ว

เขากำลังจะเร่งฝีเท้าให้เร็วขึ้นอีกนิด ก็รู้สึกได้ถึงแรงรั้งเบา ๆ จากชายเสื้อยืด

“ฉันเหมือนคุณ…” เสียงของเด็กสาวใสหวาน ท่าทางไม่มีความรู้สึกผิดแม้แต่น้อย