กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย คุณแม่นักแปล
ตอนที่ 38 คำว่าที่รักนั้นหวานและว่าง่ายเหลือเกิน
ทันทีที่ชื่อหน่าเดินออกจากประตูห้องส่วนตัว ห้องทั้งห้องก็เงียบลงจนเวินหร่านรู้สึกกระวนกระวายเล็กน้อย
เวินหร่านไม่รู้ว่ามีอะไรรอเธออยู่
“คุณผู้หญิงเวินช่างงดงามล่มเมืองจริง ๆ”
คนยังมาไม่ถึง แต่คำชมกลับลอยเข้าหูเสียก่อน เพียงแต่ใช้คำพูดแบบนี้ทักทายอย่างไรก็ฟังดูค่อนข้างเจ้าชู้
เวินหร่านไม่ได้หันไปมองตามเสียงในทันที แต่เชิดคางขึ้นเล็กน้อยแล้วค่อย ๆ เอียงศีรษะ
จังหวะนั้นเอง คนผู้นั้นก็เดินมาถึงตรงหน้าเธอพอดี
เขาเป็นชายหนุ่มรูปร่างผอมสูง ใบหน้าขาวสะอาด
แม้จะไม่ได้หล่อจนสะดุดตาตั้งแต่แรกเห็น แต่ก็นับว่าหน้าตาดูดี
เพียงแต่ดวงตาคู่นั้นเหมือนกับเจี่ยปาเวย ใต้ตาคล้ำเขียว ดูราวกับใช้ชีวิตสำมะเลเทเมาเกินขอบเขต