กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย คุณแม่นักแปล
ตอนที่ 9 ลิ้นนั่นของแก ตัดทิ้งดีกว่า
“ซ่า ซ่า ซ่า——”
เสียงของหนักถูกลากไปบนพื้นดังชัดเจนขึ้นเรื่อย ๆ
รอบด้านมืดสนิท เวินหร่านมองซ้ายมองขวาอย่างหวาดกลัว
ทันใดนั้น แสงสว่างสายหนึ่งก็ส่องลงมาตรงหน้า ทำให้สิ่งที่อยู่เบื้องหน้าสว่างขึ้น
เงาร่างสูงใหญ่ที่กำลังลากบางสิ่งเข้ามาใกล้ขึ้นเรื่อย ๆ
เธอถอยหลังด้วยจิตสำนึก ก่อนที่ดวงตาสีฟ้าราวกับอัญมณีสีน้ำเงินคู่นั้นจะปรากฏสู่สายตา
เวินหร่านถอนหายใจอย่างโล่งอก พยายามฝืนยิ้มประจบออกมา
แต่แล้วเธอก็เห็นว่าแขนที่ห้อยลงของเขากำลังลากพ่อของเธออยู่!
“เฮือก——”