กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ไม้ดอกหมื่นสี
ตอนที่ 72 พี่คะ ฉันเข้าใจแล้ว
“ดังนั้น พี่ถึงได้รู้สึกถึงความโดดเดี่ยว ความอ้างว้าง การตัดสินใจของพี่ในเชิงเนื้อแท้แล้ว ไม่เคยเอาชีวิตรอดเป็นที่ตั้งมาก่อนเลย
สายตาของพี่เฝ้ามองไปข้างหน้าอยู่เสมอ จึงได้เกิดความคิดฝันเช่นนั้นขึ้นมา”
“หากเปลี่ยนเป็นคนธรรมดาทั่วไป แค่จะรักษาชีวิตตัวเองให้รอดก็ยากแล้ว จะเอาพลังงานที่ไหนไปคิดเรื่องอื่นอีกล่ะ”
“นี่คงเป็นสัจธรรมที่ว่ามีเหตุย่อมมีผล มีผลย่อมมีเหตุ”
“สายลมรำเพยเริ่มต้นจากยอดหญ้าเขียวขจี เกลียวคลื่นคลั่งก่อกำเนิดจากระลอกน้ำจาง ๆ”
“สรรพสิ่งทุกสรรพอย่าง ล้วนดำเนินไปตามกฎเกณฑ์ของมัน ไม่มีทางปรากฏขึ้นมาอย่างกะทันหันโดยไม่มีที่มา”
“ภายใต้ภัยพิบัติจากธรรมชาติ ดูเหมือนมนุษย์จะเป็นผู้บริสุทธิ์ ต้องพลัดพรากจากครอบครัว ศพเกลื่อนกลาดไปทั่ว
แต่ในสาเหตุที่ก่อให้เกิดภัยพิบัติเหล่านี้ มนุษย์เราไม่ได้เป็นผู้ทำบาปต้นกำเนิดไว้บ้างเชียวหรือ”