เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 250 ความเสียใจของหม่าเซี่ยวเทียน
ทุกสิ่งทุกอย่างยังคงดำเนินไปอย่างเงียบเชียบ
ทว่าหม่าเซี่ยวเทียนและคนที่อยู่ในห้องประชุม กลับไม่รู้เลยว่าภายนอกกำลังเกิดอะไรขึ้น
หลังจากทุกคนดูคลิปวิดีโอจนจบ ต่างก็พากันเงียบกริบ
สาเหตุสำคัญคือไม่มีใครรู้ว่าจะเริ่มพูดยังไง
หม่าเซี่ยวเทียนกวาดตามองทุกคน "มีใครอยากพูดอะไรไหม"
ทุกคนต่างหันมองหน้ากันเลิ่กลั่ก ไม่มีใครเอ่ยปากสักคำ
"ได้ ในเมื่อไม่พูด งั้นฉันพูดเอง" น้ำเสียงของหม่าเซี่ยวเทียนไร้ซึ่งความขี้เล่นเหมือนก่อนหน้านี้โดยสิ้นเชิง ตรงกันข้ามกลับยิ่งทวีความเย็นเยียบ
"พวกนายเป็นถึงผู้บริหารระดับสูง พอเกิดปัญหาขึ้นในบริษัท ปลอบขวัญพนักงานกันยังไง"
"รู้ไหมว่าพอกระแสมันลุกลามในเน็ต พนักงานกังวลกันขนาดไหน พวกนายเคยปลอบใจพวกเขาจริงๆ จังๆ บ้างหรือเปล่า"