เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 237 เซี่ยวเทียนวิ่ง
ในห้องทำงานอันโอ่โถง มีเพียงหม่าเซี่ยวเทียนอยู่ลำพัง
แรกเริ่ม เขายังรู้สึกปลอดโปร่งสบายใจดีอยู่หรอก แต่พอหมดช่วงเห่อของใหม่แล้ว มันช่างน่าเบื่อสิ้นดี
เงียบ เงียบจนน่าประหลาด
ยามที่หม่าเซี่ยวเทียนไม่เอ่ยปาก ชั้นเก้าก็ตกอยู่ในความเงียบงันราวกับยามค่ำคืน ทำเอาเขารู้สึกไม่ค่อยคุ้นชินอยู่บ้าง
เมื่อจางเหวินหย่วน หลี่เทียนเผิง และจางฮุยเดินเข้ามาในห้องทำงาน ก็เห็นหม่าเซี่ยวเทียนล้วงกระเป๋ากางเกงทั้งสองข้าง ยืนนิ่งไม่ไหวติงอยู่หน้ากระจกบานใหญ่จรดพื้น
ดูราวกับกำลังทอดสายตามองสรรพสิ่งเบื้องล่าง แต่ก็แฝงแววโดดเดี่ยวอ้างว้างอยู่ในที
"มากันครบแล้วสินะ นั่งสิ ไม่ต้องเกรงใจกันขนาดนั้น แค่ไม่ได้เจอกันไม่ถึงสองสัปดาห์ ไม่เห็นต้องคิดถึงฉันขนาดนี้เลย" หม่าเซี่ยวเทียนเอ่ยจบก็หัวเราะลั่นขึ้นมาคำหนึ่ง