เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 224 ข่าวร้ายสะเทือนขวัญ
วันพฤหัสบดีที่ 12 พฤศจิกายน ปี 2015
ตอนที่พวกหม่าเซี่ยวเทียนตื่นขึ้นมาก็ปาเข้าไปสิบเอ็ดโมงกว่าแล้ว นับเป็นการนอนหลับที่เต็มอิ่มและสนิทใจที่สุดของทุกคน ยาวนานถึงสิบห้าชั่วโมงเต็ม
เมื่อเห็นทุกคนนั่งล้อมวงกินมื้อเที่ยงด้วยกัน หม่าเซี่ยวเทียนก็เผยยิ้มออกมา "มาสหรัฐอเมริกาคราวนี้ ทุกคนเหนื่อยกันมากจริงๆ แม้งานจะราบรื่นดี แต่ก็ถือว่าหนักหนาสาหัสเอาการ"
การพูดคุยบนโต๊ะอาหารในสหรัฐอเมริกาดูจะไม่ค่อยเหมาะนัก เขาจึงลงมือกินต่อทันที หลังจากหลับไปสิบห้าชั่วโมง ท้องไส้ก็ว่างเปล่าจนแทบแห้งผาก พอกินอิ่มถึงได้รู้สึกว่าเรี่ยวแรงและพลังใจฟื้นกลับมาเต็มเปี่ยมอีกครั้ง
เมื่อมื้ออาหารสิ้นสุดลง หม่าเซี่ยวเทียนก็รู้สึกว่างจนเคว้ง สาเหตุหลักเป็นเพราะเมื่อก่อนเขายังอยู่ระดับล่าง จึงรู้อะไรไม่มากและแทบไม่รู้จักใคร ความรู้สึกเบื่อหน่ายไร้จุดหมายจึงผุดขึ้นมา
ถึงอย่างนั้นเขาก็ไม่ได้รั้งคนอื่นไว้ อุตส่าห์ข้ามน้ำข้ามทะเลมาทั้งทีไม่ใช่เรื่องง่าย จึงปล่อยให้แต่ละคนไปทำสิ่งที่อยากทำ หลังจากกินข้าวเที่ยงเสร็จ ประธานหวงกับประธานจางก็แยกย้ายไปพบเพื่อนเก่า แม้แต่ติงจวิ้นเองก็ขอตัวไปหาคนรู้จักในท้องถิ่น