เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 210 ความทะเยอทะยานของหลี่ชิ่นเอ๋อร์
วันอันแสนวุ่นวายสิ้นสุดลงเสียที
สำหรับหม่าเซี่ยวเทียนแล้ว วันนี้เรียกได้ว่าง่วนตั้งแต่เช้าจรดค่ำ ต้องตื่นแต่เช้าตรู่ไปร่วมพิธีตัดริบบิ้นของกลุ่มบริษัทเซี่ยวเทียน จากนั้นก็อยู่ต้อนรับแขกเหรื่อจนถึงช่วงบ่าย
พอกลับมาถึงบ้าน ยังต้องมาเล่นชนจิ้งหรีดกับพวกหลี่ชิ่นเอ๋อร์อีก ตารางงานแน่นเอี้ยดจนแทบไม่มีเวลาหายใจ
มีเพียงช่วงเวลานี้ที่ได้ล้มตัวลงนอนบนเตียง ถึงจะรู้สึกว่าเป็นตัวเองอย่างแท้จริง
ชีวิตที่เร่งรีบจนแทบแยกไม่ออกว่ากำลังต่อสู้ดิ้นรนไปเพื่ออะไร หรือทุ่มเทหยาดเหงื่อเพื่อสิ่งไหน ทำได้เพียงปล่อยให้สารพัดเรื่องราวคอยชักใย บางทีนี่อาจเป็นสภาพการณ์ที่เขากำลังเผชิญอยู่
บางคนบอกว่า แบบนี้ช่างมีความสุข เพราะมีอิสรภาพในชีวิต
แต่ก็มีคนบอกว่า แบบนี้น่าเวทนาสิ้นดี เพราะไม่ต่างอะไรกับหุ่นเชิดที่ไร้เวลาส่วนตัว
ต่างคนต่างมุมมอง ย่อมเข้าใจเรื่องเดียวกันไปคนละทิศละทาง
"คุณคะ วันนี้ตอนคุณขึ้นไปพูดบนเวที เท่สุดๆ ไปเลย เหมือนตอนที่คุณชอบคุยโวเปี๊ยบ" หลี่ชิ่นเอ๋อร์มองหม่าเซี่ยวเทียนพลางส่งยิ้มเจ้าเล่ห์