เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 145 ตกตะลึงไม่หยุด
แอปเปิลสีแดงสดกับแผ่นฟิล์มสะท้อนแสงที่ปูอยู่บนพื้น ยิ่งสะท้อนกับแสงแดดก็ยิ่งขับให้ผลแอปเปิลดูสดฉ่ำน่ากินเป็นทวีคูณ
หม่าเซี่ยวเทียนเอื้อมเด็ดแอปเปิลจากต้นของที่บ้านลงมาสองสามลูกแล้วแบ่งให้ทุกคนคนละผล รสชาติหวานอมเปรี้ยว ฉ่ำน้ำ สดชื่น กรอบอร่อย คือสัมผัสแรกที่เขากัดเข้าไป
ทุกคนเดินตามกลุ่มของผู้อาวุโสเว่ยทั้งสามคนเข้าไปในสวนอย่างยากลำบาก เพราะระยะปลูกตอนนี้แน่นทึบจนเกินไป
เขาจำได้ว่าตอนเด็กๆ เวลาเดินตามพ่อแม่มาพ่นยาฆ่าแมลงในสวนผลไม้ แทบจะต้องก้มตัวเดินตลอดทาง บางช่วงถึงกับต้องคลานข้ามไปเลยทีเดียว
ในที่สุดเมื่อเห็นว่าไม่มีอะไร หม่าเซี่ยวเทียนจึงให้โจวเสี่ยวเชี่ยนเดินตามกลุ่มผู้อาวุโสเว่ยเพื่อคอยจดประเด็นสำคัญ ส่วนตัวเองพานายอำเภอหวังกับคนอื่นๆ เดินไปหาคันดินโล่งๆ ที่ไร้วัชพืชแถวนั้นแล้วทรุดตัวลงนั่งพัก