กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย จันทราร้อยรัก
“ฉันก็ได้กลิ่นแล้วเหมือนกัน หอมจริง ๆ เลย แบบนี้ยังเรียกว่าพอกล้อมแกล้มอีกเหรอ แล้วเธอออกไปทำไมไม่เรียกฉัน?”
“เธอออกไปคนเดียวมันอันตรายแค่ไหน!”
หลินรั่วยังพอรับรู้ถึงความวุ่นวายของเมืองแพะในยุคนี้อยู่บ้าง หากเป็นตัวเธอเอง เธอคงไม่ใส่ใจ แต่พอเป็นซ่งฉี ก็จำเป็นต้องบ่นสักสองสามประโยค
อืม นี่แหละคือตัวอย่างชั้นดีของพวกเจ้าหน้าที่จุดไฟได้แต่ห้ามประชาชนจุดตะเกียง
“ถ้าเธอทำธุระเสร็จก็คงออกมาแล้ว ที่ยังไม่ออกมาก็แปลว่ายังยุ่งไม่เสร็จ ฉันเห็นว่าใกล้ถึงเวลามื้อเย็นแล้ว ก็เลยซื้อกลับมาก่อน นี่ไงเธอถึงได้กินทันที!”
“วางใจเถอะ ฉันไปช่วยคนอื่นไม่เก่ง แต่เอาตัวรอดน่ะทำได้อยู่แล้ว”
“ระวังตัวอยู่น่า แต่ฉันรับรองว่าจะไม่มีครั้งหน้าอีก ตกลงไหม?”
ซ่งฉีพูดออกไปตรง ๆ