กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย จันทราร้อยรัก
หลินรั่วและซ่งฉีต่างเพลิดเพลินกับช่วงเวลาสั้น ๆ ของเพื่อนสนิทอย่างมาก
ใครจะเข้าใจล่ะ ไม่มีเด็ก ไม่มีผู้ชาย อยากกินอะไรกันก็กินอะไรกัน กินจนแน่นพุงก็ไม่มีใครว่า แถมยังมีแค่พวกเธอสองคนที่คอยแขวะกันเอง
พูดตามตรง หลายปีมานี้ทั้งสองคนไม่เคยได้ผ่อนคลายขนาดนี้มาก่อนเลย
“เสี่ยวรั่วรั่ว ถ้าพวกเรายังกลับไปได้ เธอจะกลับไปไหม”
จู่ ๆ ซ่งฉีก็โพล่งประโยคนี้ขึ้นมา
“หือ”
“ไม่แล้วล่ะ!”
“เธอก็อยู่ที่นี่แล้ว ฉันจะกลับไปทำไมล่ะ!”
หลินรั่วเอ่ยตอบแทบจะไม่ลังเลแม้แต่น้อย
ซ่งฉีส่ายหน้า