กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย จันทราร้อยรัก
ความตั้งใจเดิมของหลินรั่วยังคงไม่อยากให้ลู่เสียนฉือเข้ามามีส่วนร่วมในธุรกิจของตนเอง แต่การเพียงแค่บอกกล่าวสั้น ๆ สักประโยคดูเหมือนจะไม่มีอะไร เพราะอย่างไรเสียก่อนหน้านี้ตอนที่เธอไปยังเขตบ้านพักครอบครัวทหาร พวกพี่สะใภ้ก็เคยถามเธอว่ากำลังยุ่งอยู่กับอะไรกัน ซึ่งเธอก็บอกไปตามความจริง
คาดว่าคงได้รับรู้วันเวลาที่แน่ชัดมาจากลู่เสียนฉือนั่นเอง
“อืม ดีแล้ว ภรรยา เธอไม่ต้องกังวลนะ ฉันรู้ขอบเขตดี”
ลู่เสียนฉือเห็นเธอครุ่นคิดก็รู้แล้วว่าเธอกำลังคิดอะไรกันอยู่!
“ดี ไปกินข้าวกัน”
“กินเสร็จแล้วไปเล่นกับพวกลูก ๆ กัน”
หลินรั่วย่อมเชื่อใจลู่เสียนฉืออยู่แล้ว ทั้งสองจึงเดินกลับมายังห้องอาหาร
“พ่อ กินข้าวแล้ว!”
เสียงหวานนุ่มนวลของเอ้อร์เป่า ทำให้ความเหนื่อยล้าของลู่เสียนฉือมลายหายไปจนหมดสิ้น
หากบอกว่าต้าป่าวคือพิมพ์เดียวกับลู่เสียนฉือ เช่นนั้นเอ้อร์เป่าก็คือหลินรั่วในวัยเด็กชัด ๆ!