กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย จันทราร้อยรัก
“ว้าว กับข้าวที่พ่อทำอร่อยจังเลย!”
ลู่เสียนฉือได้นำแผ่นแป้งไข่ม้วนผักของตัวเองวางลงในจานของเจ้าตัวเล็กทั้งสามแล้ว สามารถใช้มือหยิบกินได้โดยตรงเลย
“อร่อยก็กินให้อิ่ม แต่อย่ากินจนแน่นท้อง กินแน่นเกินไปอาหารไม่ย่อย เดี๋ยวจะเป็นไข้เอานะ!”
ลู่เสียนฉือเตือนด้วยน้ำเสียงเชิงปรึกษาหารือ
“หนูรู้แล้วพ่อ!”
ครอบครัวกินมื้อเย็นเรียบง่ายเสร็จ ทุกคนก็อาบน้ำล้างตัวเข้านอน!
ส่วนหลินเฉิงซงหลังมื้ออาหารก็กลับมามีสีหน้าปกติ พาเจ้าตัวเล็กทั้งสามไปเล่านิทานก่อนนอน
“สามี ฉันมีเรื่องหนึ่งที่อาจจะต้องรบกวนบ้านนาย ถ้าหากนายแก้ปัญหาได้ก็ดีที่สุด ถ้าไม่ได้จะให้ปู่ช่วยได้ไหม…”
หลินรั่วพูดต่อไม่ออกกะทันหัน เพราะเธอรู้ว่าปู่แทบจะไม่เคยใช้เส้นสายเพื่อหาประโยชน์ให้คนในครอบครัวตัวเองเลย คำขอร้องนี้ของเธอไม่ใช่ว่าจะทำให้ท่านเสียชื่อเสียงตอนแก่หรอกหรือ!
“ช่างเถอะ ฉันลองคิดหาวิธีอื่นดูแล้วกัน!”