กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย จันทราร้อยรัก
ช่วงต้นฤดูร้อนในเดือนเจ็ด คลื่นความร้อนซัดสาด หลินรั่วในที่สุดก็อยู่ไฟสองเดือนซวยแล้ว
ภายหลังคนในครอบครัวไม่ได้เข้มงวดกับเธอเหมือนก่อนหน้านั้นแล้ว แต่หลาย ๆ เรื่องก็ยังคงไม่อนุญาตให้เธอทำอยู่ดี
เมื่อเธอได้รับแจ้งอย่างเป็นทางการว่าบอกลาชีวิตช่วงอยู่ไฟหลังคลอดได้แล้ว หลินรั่วก็วิ่งตรงออกไปเดินเล่นในลานบ้านสองรอบทันที
ร้อน ร้อน ร้อน!
มันช่างร้อนเกินไปจริง ๆ!
ลานบ้านของที่บ้านดีไปเสียทุกตรง ขาดเพียงแค่ต้นไม้ใหญ่คอยบังร่มเงาไปบ้างเท่านั้น
“เด็กคนนี้นี่ เที่ยงวันแสก ๆ จะวิ่งไปไหน รีบมากินลูกพีชสักหน่อยเถอะ”
“เสี่ยวฉือไปเอามาจากไหนก็ไม่รู้ ทั้งหอมทั้งหวานมากทีเดียว”
หลินรั่วเห็นลูกพีชที่หั่นเป็นชิ้น ๆ วางเรียงในจาน ชั่วพริบตาก็เกิดความอยากอาหารขึ้นมา
ย่อมต้องเอาออกมาจากมิติอยู่แล้ว