กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย จันทราร้อยรัก
หลังอาหารกลางวัน ทุกคนก็ทยอยกันจากไป
มีพนักงานบางคนไม่อยากกลับไปตอนเที่ยงวัน หลินรั่วจึงให้พวกเขางีบหลับสักครู่ในพื้นที่พักผ่อนโดยตรง
แบบนี้ช่วงบ่ายถึงจะมีจิตวิญญาณกระปรี้กระเปร่ายิ่งขึ้น
ส่วนเธอพอลงทะเบียนให้พวกพี่สะใภ้เสร็จ ก็กลับบ้านไปกับลู่เสียนฉือ
“เหนื่อยจังเลย!”
ในเค่อที่ประตูใหญ่ปิดลง หลินรั่วก็ทิ้งตัวทั้งร่างพิงแนบไปบนตัวของลู่เสียนฉือ
“ไปนอนสักตื่นเถอะ ถ้าตื่นมายังเหนื่อยอยู่ บ่ายนี้ก็ไม่ต้องไปแล้ว ดีไหม?”
ลู่เสียนฉือคิดว่าในเวลานี้ไม่มีอะไรกันสำคัญไปกว่าร่างกายของหลินรั่วอีกแล้ว
ความจริงหลินรั่วไม่ได้ทำงานหนักอะไรกัน เพียงแต่เพราะมีสมาธิจดจ่ออย่างสูง พอผ่อนคลายลงจึงรู้สึกเหนื่อยล้า แต่ถ้านอนสักตื่นย่อมฟื้นตัวได้อย่างแน่นอน
ช่วงบ่ายจะไม่ไปได้อย่างไรกัน?