เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย จันทราร้อยรัก
รอยยิ้มบนใบหน้าของหลินรั่วแวบผ่านไป มีหวังแล้วสิ!
ตามนิสัยของเจียงสิงที่เธอเข้าใจ ถ้าเขาไม่ได้รู้สึกอะไรบ้างล่ะก็ ป่านนี้คำว่าสวัสดีนั่นคงกลายเป็นคำว่าไสหัวไปที่เย็นชาไปแล้วล่ะมั้ง!
เขาไม่ได้สุภาพอ่อนโยนดั่งหยกอย่างที่ตาเห็นเลยสักนิด นี่มันคนโหดชัด ๆ ประเภทที่ยิ้มแย้มแต่เอาแกถึงตายได้นั่นแหละ
เพราะงั้นถ้าเจียงสิงไม่มีใจแม้แต่น้อย ก็ไม่มีทางปั้นหน้าดี ๆ ให้กับผู้หญิงที่ส่งสายตาออกนอกหน้าขนาดนี้หรอก
“ย่าซ่ง ท่านอาเจียง น้าเจียง ฉันจะไปทำกับข้าวสักสองสามอย่าง มื้อเย็นทานที่บ้านกันหมดนี่แหละนะ!”
หลินรั่วนึกถึงคำขอของซ่งฉี แม้นี่จะไม่ใช่บ้านของเธอ การที่เธอพูดแบบนี้จะดูไม่ค่อยดีนัก แต่เพื่อนสนิทย่อมสำคัญที่สุด
อีกอย่างตอนนี้ในห้องก็มีแต่คนกันเองแล้ว คงไม่มีใครคิดว่าเธอเสียมารยาทหรอก