ตอนที่ 162 เกาะกลางทะเลเธอยังไม่เคยเห็นเลยนะ!

ตกกลางคืน นานทีปีหนที่คืนนี้หลินรั่วจะไม่ได้นอนในมิติ ในความสะลึมสะลือเธอกลับได้ยินเสียงประตูห้องถูกเปิดออก

ที่นี่คือเขตบ้านพักครอบครัวทหาร ความปลอดภัยดีมาโดยตลอด เธอจึงไม่เคยกลัวว่าที่บ้านจะมีขโมยหรือมีคนร้าย ความรู้สึกปลอดภัยมีเต็มเปี่ยม ความระมัดระวังตัวย่อมลดน้อยลงไปไม่น้อย

แม้ประตูห้องจะมีความเคลื่อนไหว ก็เพียงแค่หรี่ตามองแวบหนึ่ง แล้วเตรียมจะนอนต่อ

จากนั้นวินาทีถัดมา เธอก็พลันตื่นเต็มตาแล้วลุกขึ้นนั่งพรวด

“อาฉือ!”

น้ำเสียงของหลินรั่วแฝงความน้อยใจ ทั้งยังติดแหบพร่าเล็กน้อยหลังเพิ่งตื่นนอน

“อืม ฉันเอง ภรรยา ฉันทำเธอตื่นแล้ว”

ลู่เสียนฉือถอดเสื้อคลุมตัวนอกออกแล้ว เดินตรงเข้ามาที่หน้าเตียงแล้วดึงตัวเธอเข้ามากอดไว้เต็มอ้อมอก

“ฉันไม่ได้ฝันไปใช่ไหม!”

หลินรั่วรู้ว่าตัวเองกำลังนอนหลับอยู่