กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย จันทราร้อยรัก
หลังจากเจียงสิงพาพ่อกับแม่ออกจากโรงพยาบาลแล้ว ก็เตรียมขับรถไปเขตทหาร
ตลอดทางคำชมที่แม่ของเขามีต่อหลินรั่วไม่เคยซ้ำกันเลย
เพียงแต่ระหว่างทางกลับถูกคนร้องเรียกไว้
“เสี่ยวสิงเอ๊ย ต่อไปนายต้องปรนนิบัติพ่อแม่กับพี่สะใภ้ของนายให้ดีนะ ปฏิบัติต่อเธอเหมือนเป็นแม่คนหนึ่ง”
เจียงสิง “...” ปรนนิบัติพ่อแม่? นับเป็นแม่? ช่างคิดออกมาได้นะแม่
แต่เขาจะพูดอะไรกันได้ พูดอะไรไม่ได้เลย ทั้งยังต้องตอบรับ
“รู้แล้วครับแม่ ผมรู้ว่าต้องทำยังไง”
“อืม นายรู้เรื่องก็ดีแล้ว พี่ของนายไม่ค่อยละเอียดรอบคอบ ฉันไม่หวังให้เขาใส่ใจรายละเอียดอะไรมากหรอก”
มารดาตระกูลเจียงกล่าวอย่างพอใจ แน่นอนว่าลูกชายคนโตก็มีข้อดีของลูกชายคนโต